Hey, ik ben Rachel. Kind van de zee, opgegroeid met het zand tussen mijn tenen en het hooi in mijn haar. De liefde voor de zee, de natuur, kortom het 'buiten zijn', heeft zich allereerst ontwikkeld in mijn kindertijd. Gefascineerd door de schelpen op het strand & spelend tussen de dieren bij de boer, kon ik mezelf uren 'mentaal' uitchecken. Ik zat helemaal in het hier en nu. 

​

Ik hou nog steeds ontzettend veel van de natuur. Het houd me in de ban. Ik kan elke dag opnieuw genieten van de lucht, de zee, het strand, de velden. Elke dag heeft iets nieuws in petto. Het zijn momenten waar ik zoals dat kleine meisje in volledige verwondering ben van de wereld. ​

​

Sinds een aantal jaar verdiep ik mij in alles wat te maken heeft met zelfontwikkeling en gezondheid. Geen gemakkelijke weg: ik botste keihard op mijn eigen ontkennende overtuigingen, (gedrags)patronen en ongezonde levensstijl. Ik heb al heel veel geleerd maar wanneer ik heel eerlijk ben met mezelf, vind ik het nog steeds moeilijk om mijn gevoelswereld te accepteren. Ik kan er makkelijk over praten maar het écht toelaten blijft moeilijk.

Te midden van chaos vond ik een creatievere manier om met mijn gevoelens en opvattingen van het leven naar buiten te komen. Ook gewaagd, maar toch veiliger: ik begon poëzie en teksten te schrijven alsof de woorden rechtstreeks via een kraan uit mijn hart op papier stroomden. Ik kocht een cameraatje en ging buiten foto's nemen van alles wat mij verwonderde. 

​​